کنشگری روی رکاب گزارش

کنشگری روی رکاب

  بزرگنمایی:

نوشته: زهرا کرد

با گذری در تاریخ جهان و حضور اولین دوچرخه و استفاده مردان از آن، به تابو بودن این امر برای زنان در اروپای درگیر آداب‌ورسوم قرن 19 پی می‌بریم. فضایی که زنان در آن به سبب پوشش چندلایه و آداب اجتماعی خاص امکان حضور انفرادی و آزادانه در جامعه را نداشته و عمدتاً محصور در چند ده متر پارچه، چین و پف در معیت یک همراه با کالسکه آن‌هم در صورت لزوم در بخش خاصی از جامعه حضور به عمل می‌رساندند. فرهنگ عمومی اروپای اواخر 1800 و اوایل 1900 نشستن زنان روی زین دوچرخه را نمی‌پسندید و معتقد بود با این حرکت زنان در ارگاسم دائمی به سر می‌برند! حتی کار به‌جایی رسید که برای نشستن زنان روی اسب، زین‌های یک‌طرفه‌ای ساخته شد تا ضمن حفظ پوشش مرسوم، گروهی خاص از زنان امکان اسب‌سواری آن‌هم به‌صورت نمایشی و مقطعی را داشته باشند.

به‌تدریج و پس از شروع و فراگیری جنبش زنان در اواخر قرن 19 و ابتدای قرن 20 پای دوچرخه نیز به زندگی عمومی زنان باز شد، آن‌هم با یک شیوه هنجارشکنانِ در تغییر نوع پوشش! به‌گونه‌ای که زنان کم‌کم از دامن‌های بلند و ژپون دار برای استفاده از این وسیله کم‌هزینه، آزاد و ساده به دامن‌های کوتاه و سپس به شلوار رسیدند. سپری کردن این مسیر تاریخی چند ده سال زمان برد اما نهایتاً به‌جایی رسید که زنان از طبقات مختلف امکان استفاده از این وسیله راحت، ارزان و سریع را برای حضوری پایاپای مردان در جامعه یافتند و به این شیوه یکی از اشکال عدالت اجتماعی که همان آزادی حمل‌ونقل بود را تحقق بخشیدند؛ اما دو اتفاق تاریخی از دوچرخه ابزاری برای کنشگری و اعتراض ساخت؛ نخست در سال 1933 و پس از قدرت گرفتن هیتلر، به دنبال ارتباط اتحادیه‌های دوچرخه‌سواری با احزاب سیاسی مخالف حکومت، هیتلر دستور ضبط دوچرخه‌ها را از اقصی نقاط کشور صادر کرد و دیگری حضور صدها دوچرخه‌سوار در اعتراضات میدان تیان من چین در 1989 بود که منجر به زیر کردن دوچرخه‌ها توسط تانک‌های حکومتی شد و این حضور تاریخی دوچرخه‌سواری گروهی در مسیر کنشگری سبب شد که همواره حکومت‌های توتالیتر دوچرخه‌سواری را به‌عنوان چوبی لای چرخ اهداف خود ببینند. از مصادیق معاصر کنشگری با دوچرخه می‌توان به دوچرخه‌سواری گروهی پانصد نفر از راهبه های بودائی در ارتفاعات هند، نپال و تبت با شعارهای فمینیسمی نظیر «دختران ما را نفروشید» اشاره کرد که باهدف آگاهی بخشی پیرامون قاچاق زنان در سال‌های اخیر صورت گرفت.

در ایران هرساله با شروع فصل گرما و استفاده بیش‌ازپیش دوچرخه توسط عامه مردم شاهد بروز برخوردهای سلیقه‌ای با دوچرخه‌سواری زنان هستیم. علی‌رغم اینکه نص قانونی مبنی بر محدودیت و یا ممنوعیت دوچرخه‌سواری زنان در ایران وجود ندارد و طبق قانون «فعل یا امری جرم تلقی می‌شود که قانون‌گذار برای آن مجازات تعیین کرده باشد» راجع به دوچرخه‌سواری چنین گزاره‌ای وجود ندارد. امامان جمعه دو شهر اصفهان و مشهد که اتفاقاً هر دو دارای تعداد قابل‌توجهی دوچرخه‌سوار هستند و مشهد دارای بیشترین کیلومتر مسیر دوچرخه شهری است بر طبل مخالفت با این شیوه حمل‌ونقل برای زنان همواره می‌کوبند و به این شیوه یکی از بدوی‌ترین حقوق شهروندی زنان را که استفاده از دوچرخه است نقض می‌کنند. در نبود وحدت رویه در مواجهه با مسائل اجتماعی، ائمه جمعه برخی شهرها با نگاهی تلطیف شده معتقد هستند زنان زیر سقف و دور از انظار عمومی امکان رکاب زدن دارند چراکه با این امر سبب تحریک مردان جوان می‌شوند و این رویکرد نیز به شیوه‌ای دیگر حضور زنان را در بستر جامعه محدود و منوط به دیوارکشی در فضای شهری می‌کند و از فضاهای عمومی برای زنان حقی قائل نیست. این در حالی است که بی‌تحرکی، استرس، سبک زندگی ناسالم، ترافیک، کاهش تعاملات اجتماعی و فردگرایی همگی در بروز بیماری‌های مختلف جسمی و روحی مؤثر است و پر بیراه نیست که بتوانیم با دوچرخه بخشی از این ناهنجاری‌های اجتماعی را اندکی کاهش بدهیم و به الگوی سابق زیست در ایران که همان گره خوردن چرخ زندگی با چرخ دوچرخه‌های قدیمی 28 فونیکس بود بازگردیم البته با اهدافی نو و متناسب با نیاز امروز.


نظرات شما

ارسال دیدگاه

Protected by FormShield

lastnews

شماره 44 نشریه حزب اراده ملت ایران منتشر شد؛ حق بر محیط زیست و باقی داستان

دیپلماسی و تجارت

محیط‌زیست سالم حق مسلم ماست

برنامه‌ریزی برای رسیدن به گذشته؛ بررسی عملکرد دولت در میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی

سیل ها می آیند و می روند و ما هنوز نظاره می کنیم

بازار، تشنه برجام

بررسی طرح نظام انتخابات تناسبی در انتخاب اعضای شوراهای شهر و روستا

آیا بدحجابی یک مسئله اجتماعی است؟

خوزستان در آتش سو مدیریت

موافقان و مخالفان استانی شدن انتخابات مجلس چه می‌گویند؟اصلاح نظام انتخاباتی تناسبی استانی/ شهرستانی مجلس ضروری است.

سیمای واقعی یکپارچه‌سازی قدرت

سیل دست‌کم جان 90 نفر را در کشور گرفت/انتقاد از مسئولان و حاشیه بازدیدهای مناطق سیل زده

ایمان به انسانیت

معرفی کتاب؛ جنگ چهره‌ی زنانه ندارد

یک دولت ِهفتادساله در تبعید! مناقشه چین و تایوان بر سر چیست؟

ادبیات ایران با نویسندگانی چون محمود دولت‌آبادی باید به نوبل می‌رسید.

بالاتر از خطر

نگاهی متفاوت به چالش‌های محیط‌زیستی ایران

بررسی محتوایی شعارهای اعتراضی طبقه متوسط در دفتر سیاسی حزب

دو کتاب جدید انتشارات راهی چاپخانه شد/روند دیپلماسی نفتی ایران و نقش شورا در توسعه سیاسی چاپ می شود

تغییرات اساسنامه حزب منتظر نظر کمیسیون ماده ده احزاب

حضور فعالانه زنان حزب در همایش جمعیت حمایت از حقوق بشر زنان

ناله پیرزن مازنی که دیگر زمینی نداشت و تراژدیِ ایرانی که دیگر برای همه ایرانیان نیست

پیامد های دست اندازی انسان در طبیعت؛ خشکی و سیل

مردم واژه ای مبهم در ادبیات سیاسی است

شورای نگهبان و وظایف فراموش شده

شاهدی بر گزارش ما

استقرار در نقطه صفر/ سرانجام برنامه های وزارت علوم، تحقیقات و فناوری چه می شود؟

نتایج عملکرد پوتین در برابر اوکراین؛ انزوای پوتین

حکایت مسکن در ایران (بخش اول)

غربت و قرابت یک فیلسوف

حزب، انحراف ایجاد می‌کند/اداره کشورتوسط احزاب ممکن نیست

بهای گزاف عضویت در احزاب

ایران و جهان در هفته‌ای که گذشت

یک روز از زندگی یک زن

دستانی پوشیده در دستکش ایدئولوژی

اگر دریاچه ما خشک شود

محمد پیران آزادیخواه صبور درگذشت

تنها در بیابان؛ بررسی مشکلات کارگران راه آهن

علی صابری قائم‌مقام دفتر سیاسی حزب شد

رنکینگ (رتبه) سایت نشریه حزب به زیر 500 هزار رسید

کتاب گفتار 2 از سری کتاب‌های (حاما چه میگوید؟) آماده انتشار می‌شود

پیام تسلیت دبیرکل حزب در پی درگذشت محمد پیران

سیاست به زبان خودمانی (فرایند تعمیم)

مجوز چاپ کتاب اقتصاد و مردم سالاری اجتماعی صادر شد

به‌جای مقدمه (42): نفی خشونت و حرکت به سمت بخشش

سخن سردبیر (42): شاخصی تحت عنوان هزینه فرصت

استقرار اعتماد یا بی‌اعتمادی؟

واکسیناسیون و دیگر هیچ

شینزو آبه سیاستمداری در قد و قامت جهانی