بزرگنمایی:

فاطمه امامی

وقتی هفت یا هشت سال پیش برای اولین‌بار، آنجا رفتم؛ زیبایی و بِکر بودن آن، مرا مجذوب خودش کرد. به قدری زیبا و خوش آب و هوا بود که دلم می‌خواست، هر سال به آنجا بروم. مکانی که زیبایی مسیر آن، حیرت‌آور و دل‎‌انگیز بود. تا چَشم کار می‌کرد سرسبزی و زیبایی بود با مردمانی دوست داشتنی و بی‌غلّ وغش، که با مهربانی خانه‌های خود را اجاره می‌دادند.  ولی امسال وقتی به آنجا رفتم دیگر مثل قبل بِکر و دست نخورده نبود، اگر دفعه‌های قبل زنان و مردان محلی را در مسیر می‌دیدیم؛ دیگر امروز، مردمان دیگر، با چهره‌هایی جدید دیدیم؛ که به ما راه را نشان می‌دادند، به قَدری به منطقه آشنا بودند که تمام مسیر را می‌شناختند و به ما آدرس اسکان و خوب و بد محل را می‌گفتند، و تمام اطلاعات غذا و خرید منطقه را به ما می‌دادند.آنها انگار صاحبخونه بودند؟! خاطرم است دفعات قبل که آمده بودیم گفتند: آب اینجا از چشمه است و قابل خوردن، نیاز نیست مثل بقیه جاهای دیگر شمال و کنار دریا از آب معدنی استفاده کنید. ولی این دفعه متوجه شدیم آب چشمه نیاز به پمپ دارد تا از لوله‌کشی خانه‌ها استفاده کنی! چون دیگر این آب چشمه فقط برای ساکنین محلی نیست. وقتی در ارتفاعات بیرون از شهر می‌رفتی به قدری طبیعت آن زیبا بود که اشک شوق از چشمانت جاری می‌شد ولی انبوه جمعیت در هر گوشه‌ایی از آن با زغال کباب تاول‌هایی در کف زمین جنگل ایجادکرده بودند، که با دیدن این مناظر، دِلِت کباب می‌شد. جالب‌تر اینکه در جنگل زیبا سگ‌های بلاصاحب را می‌دیدی، که  به دلیل وجود آنها، گرگ و حیوانات وحشی جرأت حضور در آنجا را نداشتند، و نخواهند داشت.

وقتی این دفعه به منظره زیبای دیلمان و اسپیلی نگاه می‌کردم؛ دیدم تعداد خانه‌ها بیشتر از قبل شده. ویلاهای قشنگ و نامتعارفی را می‌دیدی که شاید استخرهای پنهان در آن بود، که آب را با خود می‌بلعیدند. در این شهر، مغازه‌ها بیشتر شده و یک هتل هم به بافت شهری اضافه شده. این شهر قشنگ رونق پیداکرده ولی آن چیزی که در این شهر معامله شده؛ هوا، اکسیژن، خاک و آب با ارزش و آرامش است. شاید دفعه دیگر وقتی به آنجا بروم به جای دشت‌های زیبا، ویلاهای قشنگ با استخرهای پر آب‌تر، با صاحبان جدیدتر ببینم. شاید تا آن‌وقت آب چشمه کوچک محلی، جیره‌بندی شد.

چقدر این داستان غم انگیز، آشنا است.