سرمقاله (37): مسئولیت با کیست!؟ سرمقاله

  بزرگنمایی:

در روزهای گذشته ماجرای سفر اعضاء خانواده محمدباقر قالیباف برای خرید به ترکیه سهم وسیعی در اخبار سیاسی داخل کشور داشت. به این موضوع از زاویه‌های مختلف پرداخته شد که هرکدام در جای خود مهم است.
تعارض بین گفتار و عمل، بحث تکراری آقازادگی، ننوشتن گناه فرزندان به‌پای پدران و برعکس، بی‌توجهی به تولید ملی، تخریب جهت‌دار، تضعیف مجلس در مقابل سایر ارکان، بحث معذرت‌خواهی مقامات در ایران و تبعات آن، ردپای سرویس‌های امنیتی در ماجراها و حتی کشاندن پای سردار قاسم سلیمانی به ماجرا؛ از نکاتی بودند که در این نوشته‌ها به آن پرداخته شده بود.
اما ما می‌خواهیم از زاویه متفاوتی به موضوع نگاه کنیم. تشکیلات پشتیبان قالیباف در رسیدن به مجلس و منصب ریاست آن کدام است؟ در این زمان که چنین پدیده‌ای رخ‌داده است، چه واکنشی دارد؟ نحوه برخورد درون تشکیلاتی با فرد یا افراد خاطی (اگر خطایی رخ‌داده) چگونه است؟ تبعات این رخداد در سرنوشت این تشکیلات چیست؟ آیا در انتخابات بعدی این موضوع باعث می‌شود که این تشکیلات در رویکردهای خود تجدیدنظر نماید؟ نگاه مردم به این تشکیلات باتوجه‌به این رخداد در آینده چگونه خواهد بود؟
پاسخ به این سؤالات در یک نظام حزبی بسیار مهم است و می‌تواند برای طولانی‌مدت یک تشکیلات را درگیر نماید و بر آینده سیاسی تمام اعضا آن تأثیر بگذارد. در یک نظام حزبی کلاسیک بیش از گروه‌های رقیب، این تشکیلات خودی است که نگران واکنش‌های مردمی می‌شود و ناگزیر فرایندهای خود و حتی نیروهایش را تغییر می‌دهد تا اقبال مردمی را از دست ندهد؛ و این‌گونه است که تشکیلات به‌تدریج اصلاح می‌شوند و خود را با نیازها و مطالبات جامعه همسو می‌نمایند؛ و فاصله بین حاکمیت و مردم پیش نمی‌آید.
در مورد محمدباقر قالیباف انتظار می‌رود جمعیت پیشرفت و عدالت ایران اسلامی که به ایشان نزدیک! است یا روزنامه صبح نو که به این تشکیلات نزدیک! است از اولین گروه‌ها و رسانه‌هایی باشند که موضع می‌گیرند و در ادامه به اصلاح فرایندهای خویش می‌کوشند. البته توجه کنید که در همین بحث، به‌خوبی گلوگاه اصلی مشخص می‌شود. قالیباف عضو رسمی یا عضو شورای مرکزی این تشکل نیست! روزنامه صبح نو نیز به این تشکیلات نزدیک است ولی ارگان رسمی آن نیست؛ لذا معلوم نیست اگر خطایی این‌چنین رخ دهد (ما وارد بحث ماهیت خطا نمی‌شویم) مسئولیت با کیست و چه نهاد و گروهی باید پاسخ‌گو باشد؛ و این برای کلیت نظام سیاسی ما آسیب‌زا است و فرصت اصلاح را از همه خواهد گرفت. البته روزنامه صبح نو در یادداشت‌هایی نظیر «سه‌ضلعی رادیکال‌ها علیه قالیباف» و سایت جمعیت پیشرفت و عدالت ایران اسلامی با یادداشتی نظیر «وحید اشتری در دام اشعری مسلکی» به‌طور غیرمستقیم تلاش کرد تا با موج ایجادشده مقابله نماید که طبیعی هم بود ولی این نحوه مواجهه منجر به اصلاح فرایندهای تشکیلاتی نخواهد شد.
بحث ما این است که تا وقتی‌که تشکیلات مشخصی پشت سر هرکدام از فعالین سیاسی نباشد. این‌گونه خطاها منجر به تغییر سازنده‌ای نمی‌شود. از طرفی بر اساس هژمونی رسانه‌ای این پدیده‌ها می‌توانند بیش از ارزش و واقعیتشان اثرگذار باشند و وارد فاز تخریبی شوند.
و جالب اینکه در این میان بسیاری هم به رسانه‌ها نقد می‌کنند که چرا بازتاب‌دهنده موضوع بوده‌اند و آن را بال‌وپر داده‌اند. در دنیای مدرن وظیفه رسانه دقیقاً همین است اما وزنه متعادل‌کننده در این میان تشکیلات و احزاب هستند. ما چون نمی‌خواهیم به احزاب و تشکیلات وقعی بنهیم و امتیازی بدهیم ناگزیر رسانه‌ها را محدود می‌نماییم. در همین مورد محمدباقر قالیباف فرصت‌طلبانی بُل گرفته‌اند و بر طبل طرح صیانت فضای مجازی می‌کوبند.
اما این پدیده بار دیگر نشان داد که فقدان یک نظام حزبی مشخص و برنیامدن افراد از داخل تشکیلات مشخص و شناسنامه‌دار، حتی اگر برخورد مقتضی با افراد نیز صورت گیرد منجر به اصلاح تشکیلات نمی‌شود و درنهایت این باندها هستند که قدرت می‌گیرند نه احزاب.
در مورد مشابه محمدعلی نجفی نیز شاهد این قضیه بودیم و خطای ایشان تبعات غیرسازنده‌ای برای جناح متبوع داشت و منجر به تغییر فرایندها نشد. درحالی‌که اگر پدیده در مسیر مناسبی مورد واکاوی قرار می‌گرفت مطمئناً منجر به تغییراتی در شیوه نیروگزینی احزاب و رساندن افراد به مناصب بالای تشکیلاتی اتخاذ می‌شد.
این نحوه برخورد با مسائل فقط در حیطه سیاسی نیست بلکه بر سایر حیطه‌ها نیز سیطره پیدا کرده است. کمتر شهری را در کشور می‌شناسیم که بیمارستان اصلی خصوصاً بیمارستان بیماران تصادفی‌اش مشهور به قتلگاه نشده باشد. طبیعی است که در این‌گونه از مراکز خطای پزشکی، اهمال‌کاری، کم‌توجهی و مشکلاتی نظیر آن رخ می‌دهد ولی ما به‌جای اینکه هر خطا را در جای خود بررسی کنیم سریعاً با یک واژه نظیر قتلگاه تکلیف خود را معلوم می‌نماییم و قدرت اصلاح را از خود و سیستم می‌گیریم. برای همین است که سال‌هاست نمی‌توانیم صنعت خودروسازی خود، نظام سلامت خود و از همه مهم‌تر و واجب‌تر نظام سیاسی خود را اصلاح کنیم.



نظرات شما

ارسال دیدگاه

Protected by FormShield

lastnews

به جای مقدمه (40): در ستایش نهاد سازی

سخن سردبیری (40): دوزخ خاورمیانه و انرژی خواران

سرمقاله (40): نمایندگان معزز مجلس چه میکنند؟

ورزش زیر سایه سیاست

ملاحظات هواداری

“حق تقدمِ تفسیر ستم با ستم دیده است”

کنشگری روی رکاب

فلسفه و هنر زیستن (2) معرّفی دو کتاب؛ دو شاهکار، دو نمونه

سوسیال دموکراسی ایرانی

مصاحبه: رجال سیاسی و مذهبی و نخبگان ما حزبی نیستند

مصاحبه: مداخله ادارات در امور روستاها اصلی‌ترین مشکل ماست

ایران در هفته‌ای که گذشت (40)

معرفی فیلم:آکیلا و مسابقه هجی کلمات

پیشنهاد مقاله:دولت رفاه و دوگانه سوسیال‌دمکراسی و لیبرال دمکراسی

معرفی چهره: غلبه منش شخصی بر ایدئولوژی

معرفی رویداد:حمایت اجتماعی جهانی برای پایان دادن به کار کودکان (شعار سال 2022)

یک عکس و چند نکته:تابلو به دستانِ حاشیه جاده

نشستی در رابطه با جنبش من هم!

کتاب دیپلماسی نفتی ایران قبل و بعد از برجام آماده چاپ می‌شود.

اپوزیسیون خارج از کشور چه می‌گوید؟

شروع مجدد فعالیت کارگروه محیط‌زیست حاما

سیاست به زبان خودمانی - 40 (کنشگران سیاسی)

به‌جای مقدمه (39): آوار و دیگر هیچ ...

سخن سردبیر (39): حکومت چیست

سرمقاله (39): نمایندگان واقعی مردم کجا هستند؟

حکمرانی حزبی و ضرورت وجود احزاب

اتحادیه‌های کارگری

روزهای پرهیاهو در دنیای سیاست و تاثیر آن بر بازارهای مالی

گزارش تصویری حضور انتشارات حزب اراده ملت ایران در سی و سومین نمایشگاه کتاب تهران (بخش دوم)

فلسفه برای بهتر زیستن ما چه دارد

رونق عاشقانه‌های تاریخی

مصاحبه: حزب، سیاستمدار را به مقدم شمردن خواسته جمع در مقابل خواسته فرد، عادت می‌دهد

مصاحبه: یک گروه تخصصی در قالب تیم حقیقت‌یاب باید موضوع ریختن ساختمان متروپل را بررسی کنند

نگاهی به رویدادهای اخیرایران

معرفی فیلم:قهرمان واقعی کیست

پیشنهاد کتاب:در ستایش عدالت و مشارکت

معرفی چهره:دوتار یعنی عشق

معرفی رویداد: مدرسه‌های زندگی آموزی

یک عکس و چند نکته: نگاهی به مشکلات حفاران آسفالت

گزارش عملکرد انتشارات حزب در نمایشگاه کتاب

تسلیت برای مردم آبادان

کتاب اقتصاد و مردم‌سالاری اجتماعی برای کسب مجوز روانه ارشاد شد

نگاهی به موسیقی سیاسی در ایران قبل از انقلاب

سیاست به زبان خودمانی - 39 (سیاسی نبودن سمن ها)

بجای مقدمه (38): حضور انتشارات حزب در نمایشگاه کتاب و باقی مطالب

سخن سردبیر (38): درد و دل سیاسی

سرمقاله (38): رسانه‌ها، ریه‌های جوامع دموکراتیک

مدخلی بر عمل سیاسی حزبی با نیم‌نگاهی به واکنش سمن‌ها به موضوع پتروشیمی میان‌کاله

ضرورت تغییر و بازنگری قانون اساسی پس از قریب به 35 سال

گزارش تصویری حضور انتشارات حزب اراده ملت ایران در سی و سومین نمایشگاه کتاب تهران (بخش اول)