بزرگنمایی:

از چندین سال پیش بحث شبکه ملی اطلاعات یا اینترنت ملی در کشور داغ شده و در این رابطه تکالیف قانونی ای نیز برای راه اندازی این شبکه بر دوش بعضی از دستگاه ها گذاشته شده بود. 
از همان ابتدا بسیاری از کارشناسان معتقد بودند که انجام این کار، با توجه به سرعت رشد تکنولوژی در دنیا و لزوم داشتن نگاهی جهانی به این موضوع، برای ما مفید نخواهد بود. البته بعضی نیز معتقد بودند که حتی اگر این کار مفید هم باشد، توان فنی و زیر ساختهای لازم برای انجام این کار در کشور وجود ندارد. اما مسائل مختلف و خصوصا وجود الگوهائی در سطح جهان متولیان امر را بر این داشت که این آرزوی دیرینه بخش هائی از حاکمیت را محقق سازند. اتفاقات چند ماه اخیر کشور و ربط دادن بسیاری از مسائل به فضای مجازی نیز، تصمیم گیران و مجریان را در این راستا مصمم تر کرد به طوریکه الان این بحث مطرح است که تا بهمن ماه این شبکه ملی کامل میشود.
در این راستا بسیار به اینترنت ملی در کشورهائی نظیر چین، روسیه و کره جنوبی استناد میشود. ولی در این میان چند نکته ظریف وجود دارد.
در مورد چین باید گفت؛ جدا از اینکه این کشور، خودش یکی از کشورهای پیشرو در تکنولوژی های مرتبط با اینترنت و فضای مجازی است؛ حدود یک ششم کل محتوای فضای مجازی جهان بر اساس جمعیت متعلق به این کشور میباشد و از اینرو نیاز آنها به برقراری ارتباط با سایر کشورها و افراد بسیار کمتر از ما میباشد. علاوه بر این سطح آزادی های اجتماعی در این کشور بالاست و محدودیتهای تحمیل شده بر فضای مجازی بسیار کمتر از میزان مدنظر مسئولین ما میباشد.
در مورد روسیه نیز، این بحث بعد از جنگ اوکراین داغ شد و هنوز اقدامات عملی مشخص و تاثیر گذاری در این زمینه علی رغم وجود توانائی های فنی صورت نگرفته است. چراکه کارشناسان معایب اقتصادی این طرح را بسیار زیاد میدانند. لذا روسها فعلا به فیلتر کردن بعضی از شبکه ها نظیر توئیتر اقدام کرده اند و تصمیمی برای قطع ارتباط با اینترنت جهانی نگرفته اند.
اما داستان در مورد کره جنوبی بسیار متفاوت است. این کشور به دلایل مختلف در کنار اینترنت جهانی یک شبکه قدرتمند داخلی را نیز راه اندازی کرده است. لذا در آنجا اصلا بحث قطع ارتباط با شبکه جهانی مطرح نیست بلکه بعلت مزایای مختلفی که شبکه داخلی دارد مردم آگاهانه و بر اساس اصل هزینه فایده بیشتر از شبکه داخلی استفاده مینمایند. همانگونه که ما نیز بطور مشخصی ترجیح میدهیم از محتواهای با زبان فارسی - علی رغم وجود منابع به زبان های دیگر - بیشتر استفاده کنیم.
اما به نظر میاید که متولیان امر در ایران بیشتر بدنبال الگوی کره شمالی هستند. یعنی یک اینترنت صرفا داخلی، تحت نظارت شدید برای همگان و یک ارتباط مشخص و محدود با اینترنت جهانی برای افراد خاص و مشخص شده مثلا اساتید دانشگاه یا سازمانهای دولتی.
از اینرو در اینجا نیز بدون توجه به خواست و اراده عموم مردم، یک اجبار و تحمیل وجود دارد. وگرنه شایسته و پسندیده این بود که دولت برای شبکه داخلی خویش مزایائی را قائل شود تا مردم بتوانند مختارانه انتخاب کنند و بسته به نیاز خویش به یکی از شبکه های ملی یا جهانی مراجعه نمایند. الان این مسئله را در بسیاری از موضوعات دیگر نیز شاهد هستیم و به عریانی می بینیم که چه در زمینه رسانه های تصویری و ماهواره ای و چه در زمینه مصنوعات صنعتی نظیر خودرو و لوازم خانگی این اجبار و تحمیل وجود دارد. 
لذا توصیه میکنیم یا متولیان و سیاستگذاران تابع قواعد دموکراتیک باشند و به انتخاب آگاهانه مردم تن بدهند یا شفاف اعلام کنند که کماکان مردم را صغیر می پندارند و بسان عموئی دلسوز، نقش قیم را برای جامعه بازی کنند.