بزرگنمایی:

حسن اسدی
بدون تردید شرایط موجود در منطقه خاورمیانه (جنگ رو به گسترش فلسطین و اسراییل ) و به تبع آن وضعیت میهن عزیزمان ایران از منظر امنیتی - نظامی، مخاطره آمیز و شکننده است.
در این رابطه بر هر ایرانی وطن دوستی است که با مسامحه به این موضوع نگاه نکند و با بی تفاوتی از کنار موضوع رد نشود.
مخصوصا آنجا و در قبال آنها که به نام سازمان و تشکیلاتی تحت عنوان حزب شکل یافته اند و برای تشریح شرایط باید واقع بینانه به آنچه در جریان است نگاهی بیاندازند.
باید مشخص شود که اگر می گویم ورود ناظرانه و مسئولانه، وظیفه چیست؟ حکم وتشخیص از چه منظر است؟ اگر از منظر تحلیل تاریخی به موضوع بنگریم باید به این واقعیت توجه نماییم که سبب و علل درگیری فلسطینیان و اسرائیل، جریان امروز و دیروز نیست و نمی شود با فوریت تصمیمی اتخاذ کرد و موضع گیری داشت.
باید به این درگیری با نگاه تاریخی نگریست و اگر امروز به آن حساسیت نشان ندهیم مورد اتهام واقع خواهیم شد. هر چند که در زمان حادث شدن اتفاق نسل های حاضر در طی مراتب و مواردی ورود مسئولانه به موضوع داشته اند و هزینه های بسیاری برای آن پرداخته اند اما اگر نتوانسته اند نتیجه ای بگیرند به این خاطر بوده که سمبه طرف مقابل پر زور بود و توان و قدرت طرفداران و حامیان طرف مقابل بر آن نچربیده است. این بزنگاه تاریخی امروز نیز سندیت دارد و باید به آن بها داده شود.
دوم اینکه با هر منطقی به موضوع بنگریم موجودیتی به نام اسراییل خود را به عنوان حقیقتی غیرقابل انکار وارد لیست کشورهای حاضر در سیاهه جهانی کرده است و همه سازمان های رسمی جهانی با عضویت آن موافقت و به نوعی مشروعیتی برای آن تدارک دیده اند. از این منظر نمی توان در مقابل جهان ایستاد و این حکم را که اسراییل باید نابود شود پیش برد.
سوم اینکه می توان برای حل اختلافات و پیش برد مقاصد مخصوصا در این باب که جهان پذیرفته باید دو دولت برای اداره دو ملت وجود داشته باشد از ابزاری به نام گفتگوی بر روش و سیاق گفتمان تکیه کرد و برای استیفای واقعی حقوق مردم فلسطین تلاش کرد. و از قدرت و توان بازدارنده نظامی برای پیشبرد این منطق استفاده کرد.
اینکه همه ما پا در یک کفش کنیم که تنها باید دولت فلسطین بر حدود و ثغور آن ناحیه استیلا داشته باشد، دقیقا پای فشردن بر تداوم این نکته است که باید حتما مظلومی وجود داشته باشد تا با نام دفاع از حقوق او منطقه روی آرامش نبیند. قدرت های بزرگ جهانی و کشورهای دارای منابع مالی بزرگ در بقای کشور اسراییل و صد البته بقا و تشدید اختلافات و درگیری ها منافعی دارند که این منافع آنها را پای این کار مداوم ساخته است.
پس ورود و مشارکت ما در تداوم آنچه که در دهه های گذشته مانع از ایجاد ثبات و پایداری شرایط و به تبع آن کسب توان برنامه ریزی شده است می تواند نوعی پشت کردن به رسالت باورمندی ایران باشد. مسئولان مملکت ما که از ابتدای پیروزی انقلاب بر ازبین بردن اسراییل پای فشرده اند و سرمایه گذاری ها صورت گرفته و در این راه براثر حملات مستمر و سنگین اسراییل صدماتی دیده اند و دوباره ودوباره همان راه را رفته اند، باید بدانند که با شرایط موجود و صف بندی های صورت گرفته هیچ شانسی برای شکست اسراییل و شکل گیری دولت مستقل و بلامنازع فلسطین وجود ندارد.
باید پذیرفت که با ابرام بر موضع مورد اشاره اولا منابع بسیاری از مملکت را بر باد می رود ثانیا امکان شناسایی کمبودها و نیازمندی های واقعی جامعه از بین می رود. همانگونه که در سال های بعد از انقلاب بسیاری از فرصت ها از بین رفت. ثالثا این اصرار اختلاف و شکاف بین مردم و حکومت را گسترده و عمیق می سازد، همانگونه که بارقه هایی از آن را می توان در شعارهای مردم معترض در کف خیابان و یا در اجتماعات مختلف چون گردهمایی های ورزشی مشاهده می کرد.
رابعا اصرار بر نابودی اسراییل باعث انزوای هر چه بیشتر ایران و تشدید خطر تبدیل شدن به هدف برای تهاجم  است. که مطمئنا اگر شرایط موجود استمرار یابد و اشتباه محاسباتی بروز کند قطع به یقین نابودی بخش بزرگی از منابع و دست آوردهای علمی دور از انتظار نخواهد بود.
از این روی احزاب باید بدون ترس از آنچه که واقع خواهد شد و یا به دور از پروپاگاندای تبلیغاتی، در این خصوص اقدام به تشکیل کمیته های مطالعاتی و پژوهشی کنند و برای مطالعه در خصوص آنچه که ممکن است اتفاق بیفتد و جامعه را به نابودی بکشاند، اقدام کنند. زیرا که اگر چنین نکنند مسلما در مقابل این مسئولیت تاریخی قرار خواهد گرفت که چرا برای باز داشتن حکومت از اقدامات فاقد منطق علمی و عملی، اقدامی نکرده اند و یا حداقل برای تنویر افکار عمومی شرط بلاغ را مورد توصیه و تاکید قرار نداده اند.
اجمال آنکه ما امروز در شرایط بسیار خطرناکی قرار گرفته ایم که اگر با سعه صدر و تاب آوری به آنچه که در جریان است و از محل آن تهدیدهایی برای ما تولید می شود، نگاهی نیاندازیم دیر نخواهد بود که دقیقا در مرکز آتشی قرار خواهیم گرفت که با نابودی بخش های بزرگی از داشته های مادی و معنویمان توام خواهد شد و کشور را به روزی خواهد انداخت که دهه ها برای جبران آن زمان نیاز خواهد بود البته اگر در پس آتش جنگی گسترده، چیزی به نام ایران باقی مانده باشد.