بزرگنمایی:

امین حسین پور 
خرداد سال هفتاد و شش بود 
یک سید روحانی شیک پوش و با سواد سر تیتر تمام روزنامه ها بود جبهه اصلاحات بیش از همیشه ورد زبان توده ی مردم بود
من رای اولی بودم، بی قرار رای دادن . در آن سن و سال مثل تمام همسن و سال هایم با رای دادن میخواستیم کار بزرگی انجام داده باشیم 
تب اصلاحات و جبهه مشارکت گرم بود و ما جذبش شدیم 
روزنامه میخواندیم پای حرف های بزرگتر ها می نشستیم تحلیل های نوجوانانه خودمان را داشتیم 
با اصول گرا ها کل کل های انتخابی داشتیم 
چپ و راست را تازه نصف و نیمه داشتیم می شناختیم 
روز های هیجان بود روزهای ایده های انقلابی و بزرگ 
روزهای دویدن های بیشمار در ستاد های انتخاباتی 
روزهای شب تا به صبح پوستر خاتمی را بر تمامی دیوار های شهر چسباندن و هر چه بالاتر خشنود تر که از گزند رقیب دور بماند 
شب انتخابات با همه ی آنکه شواهد نشان از پیروزی جبهه  اصلاحات میداد شب هیجان و نخوابیدن بود و آن صبح بعد از اعلام نتایج با اختلاف 13 میلیون رای که بی سابقه بود بیش از هفتاد درصد آرا .
مردم انتخابی متفاوت داشتند فضای جامعه دگرگون شده بود و ما بر خود می بالیدیم از این انتخاب. 
فضای باز سیاسی ایجاد شده بود روزنامه ها اجازه پیدا کرده بودند تیز تر و انتقادی تر بنویسند  . مجله گل آقا در کشیدن کاریکاتور دکتر حبیبی و عارف کوتاهی نمی کرد . 
خاتمی نهال بسیار زیبایی در سازمان ملل کاشت ، گفتگوی تمدن ها که مورد استقبال تمامی جهانیان قرار گرفت و نام ایران را در عرصه بین الملل درخشان نمود .
کتاب های مختلفی منتشر میشد موسیقی و هنر شکوفا تر میشد
سینما و تلویزیون جای بیشتری در دل و دیده مردم گرفت . صدای دیپلماسی و مردم سالاری دینی در گوش ایران پیچیده میشد و گوش ها در انتظار شنیدن بود ادبیات دولت متفاوت از دوره های قبل شده بود 
آن ها که رفته بودن و مهاجرت دغدغه شان بود وسوسه ی بازگشت به وطن را داشتند و اصلاحات و تغییرات برایشان خوشایند بود 
ما نوجوان بودیم لابلای درس و مدرسه ، کتاب جدید غیر درسی  میخواندیم روزنامه های اصلاحات را دنبال می کردیم در محافل پا به پای بزرگتر ها حرف برای گفتن داشتیم دوس داشتیم که هم شنیده شویم و دیده شویم 
اصلاحات برایمان  پنجره ای بود رو به ایرانی نوین متفاوت با روز های گذشته 
اصلاحات فقط یک جناح سیاسی دولت نبود،  اصلاحات هفتاد درصد آرای  رای دهندگان جامعه بود آنان که فضای باز سیاسی و اجتماعی را میخواستند خوش بینانه و امیدوارانه تر چشم  رو به روشنای اصلاحات داشتند.
اکنون با آمدن مسعود پزشکیان دوباره روحی در کالبد اصلاحات دمیده شده و حال و هوای آن روز ها دوباره به چشم میخورد نه به آن شور و شورق ولی در عمق نگاه و امید مردم کمی سوسو میزند. آیا دوم خرداد دیگری در راه است ...