بزرگنمایی:

دفتر سیاسی حزب اراده ملت ایران

«هزینه درگیری‌ها بر دوش مزدبگیران؛

 فراخوان برای عدالت و ثبات اجتماعی»

اول ماه مه، روز جهانی کارگر، دفتر سیاسی حزب اراده ملت ایران، با ایستادن در کنار تمامی نیروهای مولد جامعه، از کارگران، معلمان، کادر درمان و تمامی مزدبگیرانی که در میانه‌ی چالش‌های اقتصادی و امنیتی گرفتار شده‌اند، حمایت می‌کند. ما امروز در شرایطی هستیم که اثرات بحران‌های اقتصادی با پیامدهای ناشی از تنش‌های منطقه‌ای، به شکلی مستقیم و آسیب‌زا، بر زندگی مردم تأثیر گذاشته است.

ما با نگرانی عمیق به این حقیقت نگاه می‌کنیم که چگونه اولویت‌بندی‌های بودجه‌ای در مسیر مدیریت تنش‌های امنیتی، بیشترین فشار را بر مزدبگیران این سرزمین وارد می‌کند. در حالی که بخش بزرگی از منابع مالی کشور به سمت تقویت ظرفیت‌های دفاعی و مدیریت بحران‌های امنیتی سوق داده می‌شود، پیامدهای این تصمیمات استراتژیک، به شکل «تورم»، «کاهش قدرت خرید» و «فشار بر معیشت» مستقیماً با زندگی مردم گره می‌خورد.

یکی از تلخ‌ترین پیامدهای این چرخه، پدیده «تعدیل نیروهای گسترده» است. تحت تأثیر فشار ناشی از نوسانات اقتصادی و هزینه‌های ناشی از ناپایداری‌های منطقه‌ای، بسیاری از سازمان‌ها و صنایع، به جای بازنگری در ساختارهای مدیریتی، راهِ سهل و سریعِ «تعدیل نیرو» را برمی‌گزینند. این اقدام، نه تنها امنیت شغلی را از میان می‌برد، بلکه موجی از «خانه‌نشینیِ اجباری» را میان هزاران مزدبگیر و کارگر ایجاد می‌کند؛ پدیده‌ای که فراتر از یک مشکل شغلی، یک چالش جدی اجتماعی است که می‌تواند ثبات جامعه را متزلزل کند.

ما در حزب اراده ملت ایران، بر این باوریم که «صلح و رفاه، دو روی یک سکه هستند». بدون ثبات در منطقه، هیچ برنامه‌ی توسعه‌ای نمی‌تواند به ثمر برسد و بدون امنیتِ شغلی، هیچ ساختار اجتماعی پایداری نمی‌تواند در میان جامعه‌ای که با فقر و بیکاری دست و پنجه نرم می‌کند، ریشه بدواند.

مطالبات بنیادین ما شامل موارد زیر است:

1. توقف فشار بر معیشت در سایه چالش‌های امنیتی: هزینه‌های ناشی از تنش‌های سیاسی و نظامی نباید از طریق کاهش ارزش حقوق، حذف یارانه‌ها و تضعیف قدرت خرید مزدبگیران جبران شود.

2. حمایت از امنیت شغلی و مقابله با تعدیل‌های بی‌رویه: دولت و نهادهای نظارتی باید از تبدیل شدنِ «تعدیل نیرو» به ابزاری برای پوششِ هزینه‌های ناشی از بحران‌های غیرمحلی جلوگیری کنند. حمایت از حقوق کارگران در برابر بیکاریِ اجباری، یک اولویت ملی است.

3. حقِ چانه‌زنی و تقویتِ نهادهای صنفی: تنها با تقویت سازمان‌های صنفی و اتحادیه‌ها است که مزدبگیران می‌توانند در برابر موجِ کاهش حقوق و تعدیل‌ها، از حقوق قانونی خود دفاع کنند.

4. تغییر اولویت‌های بودجه‌ای به سمت توسعه: ما خواهان سیاستی هستیم که بخش قابل توجهی از بودجه‌ها را به سمت ایجاد اشتغال، حمایت از تولید ملی و ارتقای کیفیت زندگی مردم سوق دهد.

هم‌سنگران و هم‌بستگان!

هموندان عزیز حامایی!

زمان آن فرا رسیده است که بدانیم ما در یک کشتی واحد نشسته‌ایم. از کارگرِ کارخانه تا کارمندِ اداره، از معلم تا پرستار، همگی با یک چالش مشترک روبرو هستیم: «ساختاری که هزینه‌های بحران را بر دوشِ ضعیف‌ترین‌ها می‌اندازد».

بیایید در این روز، عهد کنیم که در برابر این فشارها، عقب ننشینیم. راه رسیدن به صلح واقعی و عدالت اجتماعی، از میانِ ایستادگیِ ما در برابر این چالش‌های مشترک می‌گذرد.

زنده باد اتحادِ مزدبگیران و کارگران؛ زنده باد عدالت اجتماعی

دفتر سیاسی حزب اراده ملت ایران

اول ماه مه / یازدهم اردیبهشت 1405