بزرگنمایی:

الهام اسکندری 

اسفند 94 در یک پویش درختکاری مشارکت داشتم که زمینی که جایگاه جمع آوری زباله ی شهری بود را پس پاکسازی سطحی جهت کاشت درخت در نظر گرفته بودند .
زمینی که در نظر گرفته بودند به عمق نیم  متر با فواصل استاندارد گود شده بود اما  مملو از پلاستیک بود .
مراسم کاشت بدون پاکسازی پلاستیک ها انجام شد تقریبا پنج  ماه پس از کاشت به محل مورد نظر رفتم.نهال ها کاملا از بین رفته بودند با این که باران فراوانی هم زمین را مرتب آبیاری کرده بود.
تاسف آور بود اما تعجبی نداشت  همین انگیزه ی پاکسازی زمین  از پلاستیک را در من به وجود آورد .
اولین اقدام اطلاع رسانی به دوستانی که در کاشت مشارکت داشتند و گزارش آن چه دیدم.
ابتدا دوستان استقبال نکردند از آنجا که این رفتار را بیهوده زمان بر و بدون ثمر میدانستند .
طی صحبت با دوستان متوجه ی این ضعف  شدم که پاکسازی هر چقدر هم پر تعداد باشه به این زودی نتیجه بخش نخواهد بود و از طرفی چون آنان که بی توجه پلاستیک را در طبیعت رها می کنند قابل پیگیری نیستند پس این چرخه ی تولید پلاستیک ادامه خواهد داشت .
در نهایت تصمیم گرفتیم ابتدا به صورت نمادین انجام دهیم تا فرهنگ سازی شود بعد که تعداد بیشتری در کنار ما قرار گرفتند و امکانات بیشتری داشتیم به صورت حرفه ایی هر قسمت را انجام دهیم .
از ابتدای امر با فرزند کوچکم و سه دوست این کار صورت گرفت .
به اطراف شهر میرفتیم و فقط زباله های  پلاستیکی را جمع آوری میکردیم و‌در آخر به سطل های بزرگ زباله انتقال میدادیم .
در حین انجام کار عابران واکنش های عجیبی داشتند اکثرا تصور میکردند زباله گردیم هر چند با شمایلی که انتخاب کرده بودیم این تصور زود از بین رفت .
گاهی از اهالی منطقه به یاری ما می شتافتند و ضمن گرفتن دستکش چند پلاستیک زباله جمع میکردند خوشحال و خندان ما را ترک میفرمودند .کم کم این فکر به ذهنمان رسید که در فضای مجازی رفتارمان را معرفی کنیم .
نیاز بود دیده شویم که این اتفاق هم افتاد .نامی برای گروه گذاشتیم و با تهیه ی لوگو و بنر به صورت هفتگی فعالیت خودمان را ادامه دادیم .
از آن تاریخ به بعد فعالیت های جانبی هم در کنار فعالیت زیست محیطی انجام دادیم و کم کم به گروه ما اعضای جدیدی ملحق شدند .
شعار ما هم این بود:
به راه بادیه رفتن، به از نشستن باطل
که گر مراد نیابم، به قدر وُسع بکوشم

و تاکنون کوشیدیم