بزرگنمایی:

از؛ یک تلنگر است یا به عبارتی یک تلنگر برای چند تعبیر تلخ و شیرین. اولین شیرینی این تلنگر ؛ یک روشنایی که می‌گوید، هنوز هم اگر بزرگترهای نمایش بخواهند، می تواند اجراهایی با شرافت و دنج را پیش رویمان بگذارند.
سوسمار با شیرینی تمام مژده بازگشت “حمید جبلی”  را می دهد ، و اینکه “حمید جبلی” عزیز همه نسل‌ها، به نرمی وپاورچین آمده، متنی نوشته با طنز خزنده و تلخ ؛ سوسمار شیرینی تلنگر آنجایی که “رحمت امینی “ همچنان به اصالتهای نمایشی پایبند مانده  و بازیگرانش را به زیبایی با  قصه همراه می کند.
“سوسمار” با تمامی دنجی، تلنگر تلخی دارد؛ از خزیدن سوسمارهای نابهنجاری به خانه ها، سنتها ، خلوتها و عاشقانه های عادی شده.
متن، با شرافتِ تمام و به نرمی  به خواسته هایش اشاره می کند. خانه ای است ، یک زوج میانسال و بی آینده، بی فرزند، در آپارتمان کوچک خود که برای سفره هفت سین خود  “سمبل” و “تخم رنگی” کم دارند.
تنها پل ارتباطی این فضا با اخبار و حوادث بیرون؛ یک معلم آواز است که هم مدیر ساختمان است، هم در پارکینگ تدریس می کند و تنها رسانه غیرمجازی این فضای کوچک است و اخبار را با آواز می رساند.
دستفروشی که هفت سین می فروشد، تخم مرغهای بزرگی دارد که اکثر اهالی ساختمان آنها را خریده اند از جمله زوج تنهای قصه و بعد از تحویل سال؛ بچه سوسماری از تخم سر بر می آورد.
بانوی خانه فرزند نداشته اش را در او میابد و آقای خانه در هراس می افتاد از آغازین لحظه سال، “سوسمار” بزرگ می شود و می خورد؛ همه چیز را
به مرور می فهمیم “بچه” یکی از همسایه ها را خورده و با هرچه جلوتر رفتن خبر از تسخیر ساختمان توسط سوسمار با آواز “محبوب” مدیر ساختمان به زوج قصه می رسد، مرد قصه، سوسمار را در رودخانه رها می کند و باز می‌گردد.
در بازگشت “محبوب” با چمدانی بسته خبر از کوچ خود می دهد، از کوچ هنر، از کوچ آواز  و هنگام رفتن، صدایش در راهرو قطع می شود.
و سوسمار بر آستانه در ظاهر شده با جفتی که می گوید باردار است او “ محبوب “ را هم بلعیده و والدین ناتنی اش را برای نجات جانشان به بیرون رفتن از “خانه” و “شهر” رهنمون می کند و در آخر این سوسمار ها هستند که تکثیر شده اند و تسخیر کرده اند، سوسمار تلنگر است.